Jaren van internetgebruik en social media, naast veel random contacten bij @seats2meet, leidt bij mij tot de conclusie dat je eigenlijk niemand meer kan vergeten uit het verleden. Zodra ze eenmaal in je adresboek zijn aangeland, raak je ze nooit meer kwijt.
‘Eens gekend is altijd gekend’, schreef ik maandag in dit blog. Dat citaat heb ik opgeschreven voor vandaag en na wat nadenken kom ik tot de conclusie; als je het niet wilt, hoef je nooit meer iemand te vergeten. Het internet stelt ons in staat van iedereen wel iets van relevante informatie naar boven te toveren en met de mogelijkheden van Twitter, Facebook en LinkedIn is er ook geen beperking in wie je wel, of niet toelaat in je netwerk. Met tools als Contactually kan ik zelfs (al is dat kunstmatig) gedwongen contact houden met iedereen, of ik (of die persoon) er nu behoefte aan heeft of niet.
Dat leidt tot een raar fenomeen, die je nu ook in het echte leven tegenkomt. Er is geen aandacht meer tijdens een gesprek, of de druk bij een (gepland) gesprek ligt zo hoog om het ‘leuk te hebben’ of ‘inhoudelijk van waarde’ (jakkes) te zijn dat het gesprek altijd zal teleurstellen. Je weet immers alles van die persoon, moet een plan maken en een doel hebben omdat je zo weinig tijd hebt in je agenda; die ene afspraak moet dan wel héél bijzonder zijn en moet echt iets betekenen.
Ik ontdekte het bovenstaande bij mezelf een paar maanden geleden, omdat ik mijn agenda niet zo vol meer wilde plannen als een jaar of twee geleden. Toen had ik vier gesprekken op een dag, liefst strak op elkaar geplanned zodat er ook nog tijd over bleef voor werk, dat ik een gesprek niet als werk beschouw, had ik toen nog niet helemaal in de gaten. Door minder ruimte in mijn agenda te reserveren voor gesprekken kwam de keerzijde hiervan naar boven. De keerzijde was dat elk gesprek nu wel van waarde moest zijn, ik had immers tijd voor die persoon gereserveerd die in mijn ogen heel waardevol was. Daar kwam ik dus met een domper uit…
De wereld wordt mooier geschetst via social media dan ooit tevoren, ook al doen de nieuwsfeeds op Twitter anders blijken.
Mensen veranderen, omgeving verandert, context verandert. De wereld wordt mooier geschetst via social media dan ooit tevoren, ook al doen de nieuwsfeeds op Twitter anders blijken. Mijn beeld van die persoon aan de andere kant van de tafel was geschetst door wat hij of zij deelde online. Ik toetste dat niet, ik nam dat voor waarheid aan. Bizar eigenlijk, nu goed bekeken. Ik spreek alleen nog maar af met mensen die ik echt gemist heb, of die ik zakelijk gezien nodig heb. En heel vaak ontstaat dat gewoon spontaan. Zonder verwachtingen, met nog wel een blik op de sociale netwerken om even te kijken wat die persoon de afgelopen weken gedaan heeft, maar dat is meer stof ter conversatie dan het scheppen van een beeld.
Zullen we er gewoon weer eens voor kiezen om af en toe iemand op te bellen? Eens te kijken hoe het met die persoon gaat? En je hart te volgen in zo’n contact, in plaats van je agenda? En laat Facebook, Twitter en LinkedIn daar eens in faciliteren; mensen met wie je even geen contact hebt gehad, in een soort van ‘sluimerstand’ plaatsen en geleidelijk laten verdwijnen uit je netwerk. Net zoals dat vroeger ging. Dan bepaal ik weer of ik iemand wil spreken, in plaats van zijn status update of change of job. Herken jij je hierin? Hoe ga je daar mee om?
MAKE YOUR CASE.