Junkweb

Junkweb, oftewel al die dode eindes op internet. Waar internet in de oorsprong een serie gelinkte pagina’s was die eigenlijk oneindig bleek, is dat met plaatjes niet zo. Die betekenen vaak het einde van die reis. Een blog over de opkomst van junkweb, mede mogelijk gemaakt door Instagram.

Gister werd bekend dat Instagram (een tool waar ik overigens verschrikkelijk gek op ben) meer mobiele gebruikers heeft dan Twitter op maandelijkse basis. 7.3 miljoen tegenover 6.9 voor Twitter. Ik vraag me overigens af of dat echt puur en alleen voor de mobiele versie van de website gaat, of ook over apps, maar toch.

Het is een opvallende trend, dat we de mogelijkheid hebben op dit moment net zo makkelijk beeld met elkaar te delen, als dat vijf jaar geleden met de opkomst van tekst was via Twitter. 140 tekens spuien, of een plaatje van 800x800 pixels. Die resolutie is zelfs gestegen nog de afgelopen tijd, waardoor we zelfs een soort van ‘HD’ achtige plaatjes met elkaar delen inmiddels. Een ‘snapshot’ uit jouw omgevingswereld, een scheet van wat je beleefd, gevangen in beeld.

Diezelfde vijf jaar geleden stond ook in het teken van de opkomst van de ‘quote van de dag’, het ‘inspirerende moment’ of de ‘les die ik jou wil leren’. De coaches sponnen er flink garen bij, althans, dat was de opvatting van hen die in dat vak zaten. Ik heb mijn hersenen altijd flink gebroken op de coaches en wat voor hen echt de toegevoegde waarde was van Twitter; naast de quotes die iedereen toch al deelde, nogmaals te delen.

Maar nu is daar instagram, dus ook die coaches kunnen weer aan de bak. Het kopiëren van een quote en die in een prachtig (uhum) font over een plaatje heen leggen en slim gebruik maken van de manier waarop we onze hersens gebruiken. Die slaan namelijk geen visuele beelden over, die ‘lezen’ dat altijd. Wat internet en SEO betreft; een plaatje is altijd ‘the end of the road’, het leidt ons naar nergens, het is niet via Google te indexeren, zoals tekst dat wel is. Het bestaat niet uit een verzameling links of verwijzingen, zoals een willekeurige site dat wel is. Een website is nooit het eindstation van je reis op internet. Een plaatje is geen wiki dat aan te passen is door andere mensen, nee het is een afbeelding. Het einde, de laatste halte. Er op klikken leidt ons (vaak) tot nergens, nee het zijn allemaal doodlopende wegen. Iets anti-internets eigenlijk.

Dat fenomeen van doodlopende wegen mag dus het ‘junkweb’ genoemd worden, althans als ik Chris Brogan mag geloven. Ik lees graag zijn blogs, ook door de wat cynische toon van zijn verhalen.

Maar wat ik al eerder schreef, ik hou van het junkweb. Ik hou van de plaatjes en afbeeldingen, van een klein stukje emotie gevangen in een afbeelding. Iets wat ik vroeger zocht in de 140 tekens op Twitter; een mening, een emotie, iets persoonlijks. Om een conversatie over te starten. Om samen meer kennis mee op te bouwen en een netwerk te realiseren. Zo langzamerhand is die strijd om aandacht (wat eerst leuk was, is nu schreeuwen geworden op Twitter) verplaatst naar beeld. Want beelden geven direct aanleiding voor aandacht, een reactie of een like. Een afbeelding op instagram met 25-50 likes is geen uitzondering. Een tweet met dat aantal reacties of retweets tegenwoordig heel opmerkelijk.

Nou hoop ik dat niet elke gek (lees: coach) op instagram gaat zitten, en zeker niet om de hele dag quotes van bekende mensen te gaan posten met als achtergrond de zoveelste speeltuin of #cloudporn, maar daadwerkelijk iets toe te voegen. Iets wat ik wil delen, of gewoon gaaf vindt om te bekijken. Zo doet Vossen dat heel goed, die notabene voornamelijk velgen maakt voor auto’s. 200.000 volgers, en die delen alleen maar hele gave zaken. Plaatjes van door hun getunede auto’s, door andere mensen getunede auto’s met hun velgen, en lekkere wijven met mooie auto’s natuurlijk (sorry dames).

Dat merk blijft bij mij hangen, creeert een beleving. Probeer dat als coach maar eens te benaderen…

Afbeeldingen zijn de nieuwe tweet geworden, inspiratie daadwerkelijk iets uit je eigen belevingswereld. Soms deel ik dat nog op Twitter of Facebook, maar ik doe dat met mate. En ik besteed veel aandacht aan de beelden en beleving van anderen op instagram, al ben ik daar ook al heel kritisch in aan het worden. Geen standaardwerk of overbewerkte foto’s, ook liever geen professionele foto’s. Hoe persoonlijker en dichterbij, hoe meer emotie voor mij en hoe prettiger. Net zoals je geen PR bureau je tweets laat schrijven, laat je ook je instagrams niet maken door anderen. Persoonlijk, prive, van jou. Jouw emotie. Zo wordt het junkweb, ineens heel waardevol.

Zojuist bedacht ik me de oplossing voor het junkweb. Als internet gaat herkennen wat we fotograferen kunnen we ineens wel links creeren en doorklikken. Een beetje zoals dat gaat met taggen op facebook. Geen dood einde meer, maar een begin. De berg hierboven op het plaatje klikbaar, de maker van de quote linksboven idem. Helaas moet Facebook gezichtsherkenning uit, maar die had dat goed in de gaten…

Overigens werd ik voor dit artikel ook geïnspireerd door de #instagramwalk072, afgelopen zondag in Alkmaar. Een heerlijke manier om een stad te ontdekken, zeker de moeite waard!